Δίψασα
κι ήπια από τα χείλη σου,
τους
πόθους σου να σβήσω πριν γίνουν φλόγες πύρηνες
και
κάψουνε απρόσμενα ό,τι βρεθεί στο διάβα τους.
Κοχύλι
ήσουν ανοιγμένο
κι
εγώ
μέσα
στις αμμουδιές των στοχασμών μου σε αρπάζω
για
να μπολιάσει ο έρωτας.
Στις
θάλασσες των χρόνων μου πάντα σε έψαχνα!
Και
τώρα,
θα
πιω μεμιάς τους χυμούς των πόθων που ωρίμασαν
σαν
τα σταφύλια που απόμειναν πάνω στα κλήματα,
για
να μεθύσω
για
να μεθύσω απ’ τη συνάντησή μας.
Στον
παράδεισο τούτο
θα
κρατώ μια δεσμίδα φωτός
τις
σκιές να σκορπίζει στο βουβό μονοπάτι
να
ριζώσει το σμίξιμο τούτο
να
ανθίσει,
να
δώσει καρπούς,
τους
καρπούς της δικής μας αγάπης.
Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2018
