Γονάτισα στα πάθη του ανθρώπου,
στα δικά μου,
στα δικά σου
και του κόσμου ολάκερου.
Ήπια καημούς σε δισκοπότηρα
μήπως και ξαποστάσουν τα σαρκία από το βάρο τους.
Στη Σταύρωσή Σου, σώπασα.
Ποια δύσμοιρη κραυγή μας οδηγά;
Ποιος Γολγοθάς
ξέμεινε από τους σταυρούς των αμαρτωλών;
Κανένας!
Μας καταπλάκωσαν οι συμφορές που χτίσαμε.
Η ανάσα μίκρυνε στην αορτή μιας φλέβας,
που στέγνωσε από το αίμα της…
Μια ματαιότητα το βιος το επίγειο.
Είδα αμέτρητες φορές να καρτερείς
ένα άγγιγμα στην καρδιά,
ένα λόγο αγάπης,
ένα χέρι να κρατηθείς.
Να μη λυγίσεις για μια ακόμα φορά.
Για μια έστω φορά.
Προσευχήθηκα στης σιωπής το κάλεσμα.
Έμεινα μετέωρος στη ζυγαριά των πράξεών μας.
Παλατζάριζε στου καιρού τους στροβιλισμούς.
Όποιος αντέξει στον κόσμο τούτο με καθαρότητα,
χωρίς λεκέδες στην ψυχή,
ίσως ανταμειφθεί!
Στη Σταύρωσή Σου, σώπασα.
Σαν κόκκος άμμου στην αιωνιότητα.
Αθήνα, 6 Απριλίου 2018 (Μεγάλη Παρασκευή)
