Με
τα καίκια τους οι σφουγγαράδες
σαλπάρουν
για τα χωράφια του Αιγαίου
-με
ρίσκο την επιστροφή τους-
τα
κόπια τους να συλλέξουν,
να
γίνουν τροφή
για
τον ιστό της φαμελιάς τους.
Σφουγγάρια
για τις σάρκες των ανθρώπων
να
καθαρίζουν τη βρωμιά τους
να
έχουν καθάρια τη θωριά τους,
να
καθρεφτίζεται η ψυχή
κι
αυτή καθάρια.
Να
αποβάλει κάθε μίασμα,
περίσσια
δύναμη να γεννάται
που
να θεριεύει
για
το καλό της,
για
το καλό της ανθρωπότητας.
Με
ένα σφουγγάρι
να
καθαρίζει ο άνθρωπος κάθε πληγή του,
να
απαγκιστρώνει το μυαλό
απ’
την παραφροσύνη.
Γιατί
η ζωή είναι μικρή
-ένα
αεράκι σύντομο στων κυμάτων το στερέωμα-
και
πέφτει δυσανάλογα ο πόνος
στις
πλάτες των κουφαριών.
Γιατί
μπορεί ο άνθρωπος
να
σταθεί απέναντι στο ύψος του.
Αυτό
του αρμόζει.
Αθήνα, 25
Σεπτεμβρίου 2018
