Ξημέρωσε
κι
ο θάνατος παραμονεύει
γυρεύει
ένα πέρασμα στενό
ζωή
να κλέβει.
Πραμάτεια
είναι η ψυχή του ανθρώπου
που
εξαγοράζεται
για
κάλπικη ανταμοιβή.
Που
καιρός για της αλήθειας το νερό;
Σε
ποιο αργαλειό υφάντρες θα αναγεννηθούν
προικιά
να πράξουν;
Κανείς
δεν ξέρει πια μαλλί να γνέψει,
κανείς
δεν ξέρει πια να σαϊτέψει
τα
νήματα στον αργαλειό.
Το
ριζικό μας αιωρούμενο πλανάται.
Άλλοι
στα χέρια τους κρατούν λαών τις φλόγες.
Και
των αγώνων οι κριτές
κι
αυτοί πραμάτεια.
Πραματευτάδες
οι καιροί
όσο
για μας,
πραμάτειες
για τα παζάρια της οκάς.
Αθήνα, 13
Σεπτεμβρίου 2018
