Η δίψα από τα σώματα
στων πόθων τα λημέρια
περιπλανάται
κι ευθύς πλανάται.
Τα νιάτα τους, η αρχοντιά
που νέκταρ αναβλύζουν
-απ’ τις πηγές του Αχέροντα-
στης ηδονής τα στρώματα.
Των χρόνων τα σαρκία αντιθέτως
σταφύλια μελωμένα που όλο στάζουν,
που προσκαλούν τις μέλισσες
στο αέναο πανηγύρι τους.
Την τέχνη του έρωτα
περίσσια την κατέχουν,
στα δίχτυα του
με ελιγμούς την μαστορεύουν.
Τεχνίτες πρώτοι.
Τις εκρήξεις της ηδονής
τις πάνε σε ταξίδια μακρινά
κι ακόμα πέρα.
Μα πάλι πίσω μόνος θα γυρίζεις…
Με τα φτερά σου διπλωμένα.
Κι η προσμονή του θεριεύει μονομιάς.
Αθήνα, 16
Σεπτεμβρίου 2018
