Παλεύω
στης άμιλλας τα δύσβατα λημέρια,
δυσεύρετα τα πέταλα από τα ρόδα
μόνο αγκάθια στα κλαδιά,
μικρά
μεγάλα
στα ματωμένα χέρια μου
που ψάχνουν της αγάπης τους ανθούς.
Που να στραφώ;
Τι να μαζέψω;
Για να αποθέσω στης ανάγκης την αγκαλιά;
Κλαδιά ξερά;
Απλώνω τα δυο χέρια μου
την γύμνια μου προσφέρω
-κι ο χρόνος τρέχει-
σαν αγγέλου αλφαβητάρι.
Στης μοναξιάς την ερημιά
που αρρωσταίνει τους ανθρώπους,
στήνω χορό πανηγυριού
να διαγράψει το μυαλό αυτή τη θλίψη.
Παλεύω μέσα μου
παλεύω γύρω μου
στου ήλιου τις αχτίδες να πηγαίνω,
γιατί το φως
ανήκει σ’ όλους τους ανθρώπους.
Για αυτό ας παλεύουμε.
Αξίζει.
Αθήνα, 11 Νοεμβρίου 2018
