Μπλε
από βαφές βυζαντινές
στις
αποχρώσεις που περίτεχνα κοσμούνε
τα πρεβάζια της φύσης
απέναντι
στου ασβέστη τη θωριά,
στις
αποχρώσεις του ουρανού
της
βαμμένης θάλασσας
του
Αιγαίου πελάγους.
Μπλε
της αυγής, στο γλυκοχάραμα
στα
μεσημέρια του Αυγούστου
που
τριγυρνούν οι μέλισσες στων σταφυλιών τη γλύκα.
Μπλε
στους βυθούς τους αχανείς
που
χάνεται ο χρόνος στην αιωνιότητα
και
νοσεί της ψυχής η εντιμότητα
στις
αποχρώσεις του παρόντα στεναγμού.
Ως
πλέον ασήμαντοι να ορίσουμε τα μέλλοντα.
Ως
πλέον μικροί να κρίνουμε τα δέοντα
εσύ
εγώ
εμείς
αδύναμοι και σάπιοι.
Ίσως
της γνώσης την τροφή αν την γευτούμε
κάτι
μας μείνει!
Και
τότε πούμε για τις στιγμές που λιθοβολήσαμε
λες
κι ήμασταν αμόλυντοι και άξιοι για τέτοιες πράξεις.
Ας
μην αφήσουμε τα πάθη
να
ορίσουνε το βίο τούτο,
ας
τον φυλάξουμε μακριά από τις γρίλιες τις βαθιές.
Στα
μπλε νερά ας βαφτιστούμε μια φορά
να
θεραπεύσουμε τα αγρίμια μας.
Πως
κάτι κάναμε να εξανθρωπιστούμε
πως
το ελάχιστο σκεφτήκαμε για μια στιγμή.
Αθήνα, 30 Απριλίου 2018
