Οι άνθρωποι οι δικοί μου

Οι άνθρωποι οι δικοί μου

χώρεσαν μέσα στην παλάμη μου.

Στο μέτρημα,

περίσσεψαν από τα δάχτυλα του χεριού.

Τόσοι πολλοί και τόσοι λίγοι.

Κι όλο να σβήνω με το κάρβουνο

αυτούς

κι αυτούς

κι αυτούς,

τα χρώματα στον ήλιο ξεθωριάζουν,

η άμμος τρώει το σίδερο,

μεγάλη η καταδίκη της σκουριάς.

Και λιγοστεύει από το σβήσιμο το κάρβουνο.

Και λιγοστεύουνε στο μέτρημα οι άνθρωποι.

Και στο καντήλι απομένει το φυτίλι.

Και γίνεται πιο γρήγορα

στα δάχτυλα το μέτρημα

για τους ανθρώπους μου.

Κι αν ένα ξάφνιασμα ορθώσει το ανάστημα,

αν ένα χέρι απλωθεί σα στυλοβάτης,

φαντάζει πλάνη των ματιών μου τη θωριά.

Οι άνθρωποι οι δικοί μου

μες στους πολέμους των καιρών

γίναν τα βέλη στη φαρέτρα μου.

Αθήνα, 20 Απριλίου 2018